Η βία, σε κάθε της μορφή – σωματική, λεκτική, ψυχολογική ή θεσμική – αποτελεί πληγή για κάθε δημοκρατική κοινωνία. Είναι το αποτέλεσμα της κατάχρησης εξουσίας, της αδιαφορίας, της σιωπής. Όταν η Πολιτεία, θεματοφύλακας της νομιμότητας και των δικαιωμάτων των πολιτών, επιδεικνύει ανοχή απέναντι στη βία, τότε το φαινόμενο παύει να είναι μεμονωμένο και μετατρέπεται σε κοινωνική παθογένεια.

Η ανοχή αυτή εκδηλώνεται με πολλούς τρόπους: με καθυστερημένες ή ανύπαρκτες παρεμβάσεις σε φαινόμενα ενδοοικογενειακής βίας· με την απουσία ουσιαστικής προστασίας θυμάτων φύλου, φυλής ή κοινωνικής τάξης· με την ατιμωρησία οργάνων της τάξης που υπερβαίνουν τα όρια· με την υποβάθμιση της παιδείας και της πρόληψης· με την απροθυμία για δομικές μεταρρυθμίσεις.

Η Πολιτεία δεν είναι μόνο οι νόμοι· είναι οι άνθρωποι που τους εφαρμόζουν, οι θεσμοί που τους εγγυώνται και οι προτεραιότητες που επιλέγονται. Όταν η δικαιοσύνη καθυστερεί, όταν η αστυνομία επιλέγει ποια περιστατικά θα πάρει στα σοβαρά, όταν τα σχολεία σιωπούν μπροστά στον σχολικό εκφοβισμό, όταν τα θύματα καταγγέλλουν αλλά κανείς δεν τα ακούει, τότε η Πολιτεία δεν είναι απλώς αδύναμη – είναι συνένοχη.

Η ανοχή στη βία είναι η πιο ύπουλη μορφή βίας. Είναι αυτή που νομιμοποιεί τη σιωπή, ενισχύει τη δυσπιστία προς τους θεσμούς και τελικά τροφοδοτεί την αναπαραγωγή της. Σε μια κοινωνία που σέβεται τον άνθρωπο, η Πολιτεία οφείλει όχι μόνο να καταδικάζει ρητά τη βία, αλλά και να αναλαμβάνει δράση με συνέπεια, πρόληψη και αλληλεγγύη.

Γιατί κάθε φορά που η βία μένει αναπάντητη, δεν πληγώνεται μόνο το θύμα – πληγώνεται η ίδια η δημοκρατία.

Εκ μέρους του Δ.Σ του Συλλόγου των φίλων της Ι. Μ. Εσφιγμένου Αγίου Όρους